HINKELPAD

foto: Bart Gosselin 

Met de vraag 'Kunnen we nog goedkoper, sneller en verder of gaan we eindelijk voor gezonder?' trek ik naar de fietsbrug in Antwerpen. Ik heb er afgesproken met Stijn Wens, een fietsactivist. 

We kennen elkaar niet echt en hebben enkel via mail wat contact gehad om af te spreken. In één van zijn mailtjes typte Stijn 'Park Spoor Moord' in de plaats van 'Park Spoor Noord'. Daardoor ben ik best zenuwachtig voor de ontmoeting. Ik ga er namelijk vanuit dat Stijn een boze, gefrustreerde fietser is. 

 

Omdat ik door het coronavirus nog niet met het openbaar vervoer van de Kempen naar de stad wilde reizen, kwam ik met de auto. Die ben ik speciaal aan mijn kot gaan parkeren, om mijn fiets te nemen, om Stijn zeker niet tegen de borst te stoten.

 

Dat bleek gelukkig een beetje overdreven - al ben ik wel blij dat ik het gedaan heb. Park Spoor Moord was een typfoutje en Stijn is een fietsactivist met een aanstekelijk enthousiasme.

 

Hieronder kan je Stijn Wens en zijn charmante,
maar sterk beargumenteerde toekomstbeeld leren kennen. 

  • Hinkelpad op de Turnhoutsebaan
  • -
  • gesprek met Stijn Wens
00:00 / 00:00

Gedurende het hele gesprek en ook erna nog, wanneer ik met de auto naar huis rijd, zit er een duiveltje op mijn schouder. Een duiveltje in een zwarte glimmende Range Rover. Het vraagt me of ìk mijn auto zomaar zou opgeven. 

Nee. Niet omdat ik het niet zou willen, maar vooral omdat ik op dit moment niet inzie hoe dat zou kunnen. En dat heeft alles te maken met mijn manier van leven. Want ook ik wil steeds sneller en meer en beter en ga te weinig voor gezonder. Ik heb geen tijd om te leven op het ritme van de regen en me met een boek in een koffiebar te zetten tot de bui voorbij is. 

Stel, ik moet op een concert presenteren in Gent. Zonder auto moet ik eerst een half uur fietsen naar het station, daar neem ik de trein die er inclusief één overstap ongeveer anderhalf uur over doet om in Gent te geraken. Vervolgens moet ik te voet of met de tram naar de locatie. Ik ben dus al gauw meer dan twee uur onderweg. 

Met de auto vertrek ik voor de deur en parkeer ik - zo dicht als mogelijk - voor de deur. Die tocht neemt in totaal ongeveer vijftig minuten in beslag. 

Als ik twee uur de tijd heb, vind ik het echt niet erg om zonder auto te reizen. Maar dat gebeurt bijna nooit. Hoe dat komt, vind ik moeilijk om te verklaren. Nog moeilijker om te aanvaarden. Misschien word ik het slachtoffer van mijn eigen ambities. Ik zeg te weinig 'nee', behalve tegen mijn lichaam wanneer het om hulp roept. Al merk ik ook dat ik langzaam maar zeker verander. Dat ik het steeds minder uitschreeuw van plezier als ik ergens voor ga tegen tweehonderd per uur. Dat ik steeds vaker verlang naar remmen, vertragen, stilstaan. Ik probeer te leren om niet altijd de snelste route te berekenen en af en toe eens goed in de file te staan. 

 

Maar ik moet eerlijk zijn. Zowel het rijden als het remmen, doe ik op dit moment absoluut het liefst in een auto. Ik hou van de auto, als van een vriendin, een compagnon die mij trouw is en die ik vertrouw. 

Bachelorproef Woordkunst 
Anke Verschueren 

© alle tekst-, audio- en videomateriaal is gemaakt door en eigendom van Anke Verschueren